...Bum Cyk, cyk... Bum!...

Bum, cyk, cyk...

Umarło coś...

Bum cyk, cyk...

Stoję, coś umiera koło mnie, a właściwie pod moimi stopami...

Ratować, nie ratować...

Może najpierw się przyglądne...

Małe, niewyksztacone, co to może być...

W sumie powinnam ratować, przecież to bezbronne, ale nie

mam ochotę kopnąć, dobić, skrócić tą agonie...

Wzbiera we mnie nie nienawiść do tego i do siebie...

Ruszam butem, dotykam i okazuje się, że o już nie żyje... Nie ma co ratować.

I co teraz?

Wiem... Zakopie jak zwykle i udam, że nic nie było.

Jestem przecież silna. Życie mnie nauczyło: Nie becz! No chyba, że chcesz manipulować!...

Jeszcze tylko zakopać, zakopać i ulży mi całkowicie...

To małe, to bezbronne to miłość, brzmi banalnie. Znów.

Kolejny raz powraca do mnie pytanie czy to w ogole istnieje? czy to może tylko przywiązanie i duża sympatia? A jeśli jest, jeśli istnieje to czy ja jestem jakimś inwalidą emocjonalnym? Chyba tak, przecież już to kiedyś ustaliłam... Dziękuję Kochani rodzice...

Zabiliśmy to w sobie, a raczej Ty to we mnie zabiłeś, a ja stałam i przyglądałam się z pewną dozą ciekawości... No, no ciekawe co z tego wyjdzie...

Kolejny raz to samo, kolejny raz powtarza się schemat...

Kobieta modliszka to ja...

Uzależniam jak narkotyk, a potem odrzucam...

Co tym razem? Nuda i kłótnie.

Tak. Wolę zostać w domu niż Cię widzieć. Tak nie kocham Cię, tylko dlaczego tak trudno mi powiedzieć Ci to w twarz? Nie wiem...

Piszę, to mnie wyzwala. Swoją drogą ciekawe, że ludziom lepiej jest pisać niż rozmawiać...

Z pozdrowieniem Egoistka